آجرک الله یا صاحب الزمان
تسلیت عرض می کنم شهادت بانوی دو عالم رو و همچنین در گذشت عالم عالیقدر آیت الله بهجت.
دیروز هنگام مطالعه نهج البلاغه خیلی اتفاقی(البته به ظاهر اتفاقی بلکه در واقع با حکمت از پیش تعیین شده ای) به  خطبه 193رسیدم.
نمی دونم با دل شما چه می کنه ولی خود، روضه ایست که گریستن بر آن پایانی ندارد...

سلام.معذرت از اینکه چند مدتیه که پست ها فقط دلنوشته شدن .بعضی وقتا دلنوشته ها تاثیر بیشتری دارن.
البته الان که دل نوشتن دلنوشته رو هم ندارم البته نه اینکه حالم خوب نیستااااااااااااااااا نه.شاید چون حالم خیلی خوبه اینجوری شده...

روی جمله عکس بالا کمی بیشتر از یک نگاه ، تأمل کنین لطفاً

دلم هوای این شعر رو کرده بود و از اونجایی که با شما همدلم -البته با اکثریت - برا شما هم نوشتم:

"به کجا چنین شتابان،"

گون از نسیم پرسید.

" دل من گرفته زین جا ،

هوس سفر نداری ،

ز غبار این بیابان ؟ "

"همه آرزویم اما،

چه کنم که بسته پایم"

"به کجا چنین شتابان؟ "

"به هر آن کجا که باشد،

به جز این سرا ، سرایم ."

"سفرت به خیر اما ،

چو از این کویر وحشت ،

به سلامتی گذشتی ،

به شکوفه ها به باران ،

برسان سلام ما را."

ولی من نمیخوام "به هر آن کجا که باشد " سفر کنم...

ما ز دوست غیر از دوست مطلبی نمی خواهیم      

حور و جنت ای زاهد بر تو باد ارزانی

قرار ما نیمه شب ساعت ۳ ...از اون جهت که : ایام خوش  آن بود که با دوست به سر شد ، باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

بسم رب الشهداء...
... دفتر خیس شده و قلم شاهد باران چشمانم است، اما دل،بس نمی کند.گویی امشب سر ناسازگاری دارد.باز رفته طلائیه و برنمی گردد...یک قدم از سه راهی شهادت جلوتر نمی آید.تمام وجودم خواهش شده برای بازگشت.هرچه چشمانم با اشک به دل التماس می کنند که آرام باشد اما گویی دل نمی شنود.من از دور بودن از آنجا عادت کرده ام ولی دل یاری ام نمی کند.اصلا خواهشم را نمی شنود و گویی راهش از من جدا شده است.هرچه آزادش میگذارم جلوتر میرود.دل از کنار اروند برنمی خیزد.اروند در گوش دل فریاد میکرد.آن دو با یکدیگر نجوا میکردند،دل با موج اروند خروش میگرفت ولی دیگر آرام نمی شد.هنوز نتوانستم دل را از سیم خاردارهای شلمچه جدا کنم و هنوز زیر خاکهای شلمچه مانده است.هنوز جانم میان تنگه چذابه جا مانده است.او آرام شدنی نیست گویی تازه باور کرده که او را از نیستان جدا کرده اند.دیگر مرا نمیشناسد،شب و روز را فراموش کرده است و تازه نیمه شب را فرصتی مناسب برای نا آرامی و بهانه می بیند.چگونه دل را از فتح المبین جدا کنم.تازه با دهلاویه ...
انگار این دل قصد سازش با مرا ندارد.ای دل بمان که من نیز با تو میمانم...

                                                                                    الهم ارزقنی توفیق الشهادة فی سبیلک

آهنگ وبلاگ رو هم برا دل دوستانی گذاشتم که تنگ اونجاست